Runda druga - ułożenie tablic alokacji na dysku a wydajność.

Tablica FAT znajduje się na początku partycji, a MFT i inne metadane NTFS są zwartymi plikami w przybliżeniu między 1/3, a 1/2 dysku, czyli w środku partycji. Co ma to, do wydajności systemu plików? Całkiem sporo. Przyjrzyjmy się uproszczonym schematom.

Doskonale widać, że partycje FAT32 zdecydowanie różnią się od NTFS. Po pierwsze, co już było podkreślane, aby dostać się do tablicy FAT głowica dysku musi wędrować aż na sam początek partycji [lub na koniec]. Tablica NTFS znajduje się w środku partycji skąd ramię głowicy musi wykonać mniejszą odległość do danych.
Rozważmy teraz kilka sytuacji zależnych od ilości danych zgromadzonych na partycji.

• FAT32x już dziękujemy - karygodne! System plików, który zapisuje dane od początku partycji, klaster po klastrze i tablica alokacji plików na końcu partycji! Przy takim rozwiązaniu nie ma mowy o wydajności. Od tablicy FAT32x wszędzie jest daaleekooooo. Gdyby to jeszcze była mała partycja 2 GB wówczas jakoś można by to przetrawić [popijając litrami soku], ale FAT32x to partycje powyżej 8.4 GB. Absolutnie niedopuszczalna forma rozszerzenia. Im większa partycja tym gorzej. Microsoft się nie popisał, tak się nie rozszerza możliwości partycji! Partycje powyżej 8 GB przeznaczone są tylko dla NTFS!

Poniższy schemat teoretyczny nie zawsze się sprawdza, algorytm NTFS nie zawsze zapisuje pliki na początku partycji, często lądują one bezpośrednio za plikami MFT i Metadanymi, gdzie szybkość odczytu i zapisu jest nieco gorsza niż na początku partycji, ale głowica dysku wykonuje mniejszy ruch do zgromadzonych danych.

• do 50% - Z reguły jest to stan przejściowy. Im mniej danych zapisanych na partycji, tym bardziej preferowany jest FAT32. Ma on bliżej do danych gromadzonych na początku partycji. Niestety, ponieważ FAT nie nadaje się do partycji większych niż 8 GB trudno jest spotkać w użyciu partycję korzystającą z tego handicap-u np. 6 GB zapisane w 15%. Przy około 30% partycji zaczynają się już Metadata i MFT, szanse się wyrównują.
  
• około 50-60% - Zaczyna być preferowany NTFS. MFT ma obok siebie [po obu stronach] dane, natomiast FAT po część klastrów musi sięgać aż do połowy partycji.
  
• ok 75% - Dla NTFS nie ma problemy pracuje tak samo dobrze, jak przy 50-60%, dla FAT32 jest tym gorzej, im większa jest partycja i rozmiar tablicy. Na małej tablicy może sobie poradzić, gdyż głowica dysku nie musi pokonywać wielkich odległości.
  
• ok 90% - Duże partycje FAT wymiękają całkowicie. NTFS zaczyna mieć kłopoty. Ponieważ przekroczone zostało 87,5% powierzchni partycji MFT Zone [bufor na MFT] zostaje on zmniejszony o połowę. Niestety ta połowa, to ta pierwsza połowa. Istnieje pewne prawdopodobieństwo, że MFT zostanie pofragmentowane. Jeżeli MFT ma zajęte wszystkie wcześniej zapisane rekordy, a MFT Zone już do niego nie przylega, wówczas kolejne rekordy zostaną zapisane w oddalonym fragmencie MFT Zone. Może się tak stać, ale nie musi. Problemy są tym większe, im większa jest partycji [większe odległości między fragmentami] i ilość plików które zostaną zapisane już po podzieleniu MFT ma dwie części.
  
• 100% - MFT jest podzielone jak sito. Za każdym razem, gdy MFT Zone będzie ograniczał miejsce na dane zostanie on pomniejszony o połowę. Może to spowodować duży spadek wydajności w zależności od stopnia fragmentacji. Tak wygląda MFT, który został podzielony już trzy razy [fioletowy kolor]. FAT też nie czuje się dobrze. Głowica musi skakać jak oszalała nawet z krańca na kraniec partycji.

Dla FAT32/32x obok problemów związanych z ilością zajętej przestrzeni nakłada się rosnąca ilość plików i katalogów po zarządzania. W przypadku NTFS fragmentacji ulega MFT, a to bardzo, bardzo niedobrze, ale...

Microsoft przewidział ten problem! Można zdefragmentować MFT systemowym defragmentatorem. Takie rozwiązanie ma tylko taką zaletę, że jest proste, ale stosunkowo mało skuteczne. Trudno jest defragmentować MFT w normalnym trybie, dlatego jest to tylko półśrodek. Kilka komercyjnych programów poradzi sobie z MFT i scali ją w ładny ciąg rekordów i ustawi za nim MFT Zone, czyli tak, jak powinno być. W większości wypadków taka defragmentacja wystarcza, ale nie zawsze. Przy kolejnym podziale MFT Zone znowu może zabraknąć rekordów i trzeba będzie zapisać pierwsze zapasowe rekordy [MFT Zone]. Jest na to proste rozwiązanie. MFT rośnie wraz ze wzrostem liczby plików [dokładniej, zapisanych rekordów] i nie zmniejsza nigdy swych rozmiarów. Jeżeli mieliśmy kiedyś zapisane 10000 rekordów, a teraz jest ich 800, system nadal ma 9200 wolnych rekordów. Wykorzystajmy tę właściwość: * Instalujemy programy i gry, których mamy zamiar używać. * Uruchamiamy wiersz poleceń [Start - Uruchom - wpisz 'cmd'] i wpisujemy kolejno polecenia: C: - lub inna litera partycji, którą chcemy zabezpieczyć przed fragmentacją MFT. md s - tworzy katalog s cd s - otwiera katalog s FOR /L %f in (1,1,20000) do echo Hey > %f - tworzy 20.000 plików, które nie zawierają danych, ich jedynym zadaniem jest utworzenie nowych 20.000 rekordów w MFT. Będzie to dodatkowy ogromny bufor, który powinien uchronić MFT przed fragmentacją, nawet jeżeli podzielona zostanie MFT Zone. del *.* /q - kasuje wszystkie utworzone pliki, spełniły one już swoje zadanie, bufor wewnątrz MFT został utworzony cd.. - cofamy się o jeden poziom w strukturze katalogów rd s - usuwamy katalog s

Polecenie "convert c: /fs:ntfs" ma za zadanie w bezbolesny sposób pozwolić użytkownikom Windows zmienić FAT32 na NTFS. Problem polega na tym, że jest ono bardzo mało efektywne. Użyte bez dodatkowych parametrów zapisuje MFT nie w ciągu klastrów, ale tam gdzie się zmieści. Z tego powodu może powstać niemała fragmentacja MFT, co bardzo negatywnie wpłynie na wydajność partycji. Poza tym MFT nie jest zapisany po 1/3 powierzchni partycje, więc mamy do czynienia z kolejnym spadkiem wydajności. Mamy zatem kolejny powód, który spowodował, że NTFS jest uważany za wolniejszy od FAT32. Najlepszym rozwiązaniem będzie pobranie demonstracyjnej wersji Perfect Disk 8 i użycie offline defragmentation. Opcja ta pozwoli na scalenie i umieszczenie MFT, MFT Zone i Metadaty w odpowiednim miejscu na partycji. Uwaga!!! Program uzywa nieco innego schematu, niż przedstawiony wyżej, więc proszę się nie dziwić, że Metadata wyląduje w centrum partycji [spokojnie,Perfect Disc ma certyfikat Microsoftu - jako jedyny defragmentator dla Windows].
Możemy dodatkowo spotkać się z jeszcze jednym niekorzystnym zjawiskiem. Może się zdarzyć, że przekonwertowana partycja będzie miała klaster 512B! Zdarza się to, gdy konwertowaliśmy partycję innym programem niż systemowy convert lub rozmiary klastrów FAT32/32x i NTFS się nie zgadzają. I jak wówczas można mówić o wydajności? Wiele osób nie ma pojęcia o wadach convert. Microsoft po raz kolejny pokpił sprawę i nie dopracował swojego narzędzia. Stąd biorą się negatywne opinie o NTFS. Aby naprawić tę wadę, trzeba po raz kolejny sięgnąć po program dyskowy i zmienić rozmiar klastra na odpowiedni.
Dzięki możliwości zabezpieczenia MFT przed fragmentacją, "wada fabryczna" NTFS może zostać wyeliminowana. W przypadku FAT32 nie mamy takiej możliwości.

Runda trzecia - Operacje odczytu

Często można spotkać opinie, że NTFS wolniej zapisuje i odczytuje dane ze względu na konieczność uporania się z atrybutami bezpieczeństwa. Oczywiście, dodatkowe funkcje muszą obciążać dysk i Ram, ale nie widać tego podczas odczytu NTFS. Odczyt jest bardzo mocną stroną tego systemu plików. Został on zaprojektowany do obsługi dużych partycji i wielkich ilości plików, więc z definicji musi sobie świetnie radzić z odczytem plików. Aby odczytać plik trzeba najpierw go znaleźć. Sam odczyt klastrów jest już czynnością niemal niezależną od systemu plików. Powtarzam, niemal - podatność na fragmentację ma tu niemałe znaczenie.
Wyobraźmy sobie hipotetyczną sytuację. Użytkownik otwiera partycję C:\, potem kolejno katalogi Windows, System, system32 i uruchamia dfrg.msc. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ale FAT32 i NTFS zupełnie inaczej będą się zachowywać. Podstawowe czynności są podobne. System szuka rekordu pliku w odpowiednim katalogu, gdzie znajduje odnośnik do tablicy alokacji, z której potrzebne dane są ładowane do Ram-u. Następnie rozpoczyna się odczyt klastrów. NTFS ma nieco więcej pracy. Musi dodatkowo sprawdzić część atrybutów bezpieczeństwa, ale nie stanowi to dla niego żadnego problemu! I tak musi odczytać rekordy zawierające informacje zawarte w poszczególnych rekordach pliku. Przyjrzyjmy się różnicą między FAT i NTFS:
Szukanie rekordu pliku w katalogu.

• FAT32 [katalogi linearne] - przeszukuje kolejno zapisane rekordy plików/katalogów od początku katalogu aż do momentu odnalezienia właściwego rekordu.
  
• NTFS [katalogi o strukturze drzewa binarnego] - dzieli zawartość katalogu na dwie części. Tą, w której znajdzie plik dzieli na kolejne dwie i powtarza tą czynność aż do skutku.

Im więcej plików w katalogu, tym NTFS jest szybszy, np. w katalogu jest 128 plików. NTFS musi sprawdzić średnio 8 wpisów, FAT- 64 wpisy. Gdy jest 1000 plików NTFS sprawdza 10 wpisów, FAT 500. Niezależnie od tego, czy plik ma swój wpis na początku, czy na końcu katalogu, NTFS zawsze znajdzie go w tej samej małej liczbie zapytań. FAT będzie męczył się, dopóki nie natrafi na odpowiedni wpis. Im więcej wpisów plików/katalogów jest w katalogu, tym NTFS ma większą przewagę.
W rekordzie pliku w katalogu znajduje się adres pierwszego sektora FAT i pierwszego rekordu MFT odpowiadających za ten plik. Tablica FAT ma wpisy odpowiadające za klastry. Oznacza to, że musi doczytywać z całej tablicy dane dotyczące poszczególnych klastrów, które zajmuje dany plik. Jak łatwo się domyślić wraz ze wzrostem wielkości tablicy i wielkości pliku mechanizm ten coraz bardziej zwalnia. NTFS nie ma takich problemów. MFT zawiera wpisy dotyczące plików. Jeden rekord MFT może zawierać informacje o tysiącach klastrów jakie zajmuje dany plik. Jeżeli brakuje miejsca w jednym rekordzie, co może się zdarzyć, jeżeli plik jest mocno pofragmentowany, wówczas zapisywany jest kolejny rekord. Morał z tego jest bardzo prosty - NTFS zdecydowanie szybciej znajduje odpowiednie klastry na podstawie MFT niż FAT na podstawie swojej tablicy. Oczywiście to, że MFT jest w środku partycji ma też swoje dodatkowe znaczenie.
Przy tak skonstruowanym mechaniźmie wyszukiwania plików konieczność odczytu właściwości o zabezpieczeniach pliku znaczy tyle, co nic. Tylko na małych partycjach FAT32 ma jakiekolwiek teoretyczne szanse gonić NTFS w szybkości odczyty, ale przy większej ilości plików w katalogach i większym rozmiarze plików [więcej klastrów] szybko dostaje zadyszki.
W praktyce, NTFS ma większą przewagę w działaniu niż pokazują to testy! Większość operacji przeprowadzanych na dysku to odczyty! Nie wszystkie pliki, które zostały odczytane muszą zostać zapisane. Jeśli nie muszą zostać zapisane, NTFS uaktualnia jedynie wpis w MFT dotyczący czasu ostatniego dostępu do pliku. Wyobraźmy sobie start systemu i uruchamianie aplikacji. Podczas startu systemu pliki są wyłącznie odczytywane. Tak samo dzieje się podczas uruchamiania aplikacji. Postrach słabych maszyn DOOM 3, zapisuje jedynie save-y i pliki konfiguracyjne.
O wydajności PC-ta decyduje szybkość z jaką rozbuchane MHz-e dostaną dane do przetworzenia. NTFS dostarcza je znacznie szybciej niż FAT32. Jeżeli w testach nie widać takiej zależności oznacza to, że test został przeprowadzony w sposób stronniczy. Najczęściej jest to niezamierzone faworyzowanie FAT32. Jeżeli każemy dyskowi odczytać 1000 plików zajmujących 100 MB na początku partycji pustej partycji o wielkości 6 GB, FAT32 zwycięży. Pliki, chociaż w dużej ilości będą położone bezpośrednio za tablicą alokacji. Jeżeli dysk będzie zapełniony w 30%, wygra NTFS. Nie chodzi mi tu tylko o "wyrównywanie szans", ale również o wydajność użytkową. Kto na partycji mającej 6 GB trzyma tylko 100 MB zdjęć?

Runda czwarta - Operacje zapisu

Zapis jest powszechnie uznany za piętę achillesową NTFS, ale nie jest to wina atrybutów zabezpieczeń. Tych atrybutów jest całkiem sporo, ale stanowią one tylko część obciążenia operacji zapisu dla NTFS. Aby system plików mógł zapisać klaster musi wykonać kilka operacji:

• FAT32:
  
  1. gromadzi informacje o wszystkich klastrach pliku do ponownego zapisania, ewentualnie wyszukuje nowe miejsce na kolejne porcje danych,
  2. zmienia odpowiedni rekord w katalogu [właściwości pliku...] lub dodaje kolejny wpis,
  3. zapisuje klastry i wpisy w tablicy FAT
  
  

• NTFS:
  
  1. gromadzi informacje o wszystkich klastrach pliku do ponownego zapisania, ewentualnie wyszukuje nowe miejsce na kolejne na kolejną porcję danych,
  2. zmienia rekord w strukturze katalogu, ewentualnie dodaje kolejne wpisy
  3. aktualizuje tablicę $Bitmap
  4. zapisuje klastry i rekordy MFT
  5. czuwa nad prawidłowym zakończeniem operacji zapisu - $LogFile
     

Wygląda strasznie? Tylko do czasu. Aby zapisać plik trzeba najpierw dobrać się do informacji o jego lokalizacji, a w tym NTFS jest o wiele lepszy. Jest również niesamowicie szybki podczas wyszukiwania wolnej przestrzeni. Jego $Bitmap jest niewielką zwartą tablicą, którą można szybko przeskanować. FAT szuka wolnych klastrów w całej tablicy alokacji od samego początku, dopóki nie znajdzie wymaganej liczby wolnych klastrów. Aktualizacja $Bitmap jest bardzo szybka, a z większą tablicą FAT dysk musi się więcej napracować. Po raz kolejny daje o sobie znać położenie FAT i nieustanne problemy z jej odległością od wielu klastrów.
Zabezpieczenie przed utratą danych stanowią narzut tylko dla NTFS, FAT jest wolny od tego "balastu". NTFS 5.1 w przeciwieństwie do NTFS 5.0 [Windows 2000] ma rozdzielone metadane i MFT. Przewaga "lekkiego" FAT32 powoli staje się iluzją. Łatwiej znaleźć potrzebne dane oddzielone od siebie w dwóch miejscach niż wyszukiwać w jednym zbiorczym miejscu, nieprawdaż?
Po raz kolejny można powtórzyć: im mniej plików, im większa partycja, tym bardziej traci FAT32. Większa tablica FAT, to więcej wpisów do przeskanowania w rozległej strukturze. Wpisy MFT są malutkie, gdyż odnoszą się do plików, nie do pojedyńczych klastrów.
Teraz można jeszcze dodać zarzut o gorszym radzeniu sobie z większymi plikami przez FAT32. Plik, który ma 300 MB na partycji z klastrem 8 KB to 386.000 klastrów [tak, 386 tysięcy!]. Na szczęście dla FAT podczas odczytu nie zawsze trzeba ładować cały plik do pamięci, a jedynie jego fragmenty. Spadek wydajności jest odczuwalny. NTFS i jego kompaktowe informacje o pliku w rekordach MFT bez kłopoty radzą sobie z plikami o wielkości kilku GB. Im więcej wpisów w FAT, tym gorzej radzi sobie ten system plików.

Runda piąta - fragmentacja i inne cechy NTFS i FAT

Cóż nam z teorii, jeżeli nie ma ona zastosowania w trakcie użytkowania partycji. To co jest charakterystyczne dla każdego systemu pliku, to fragmentacja danych. Występuje one wcześniej lub później, jest mniejsza lub większa, ale występuje zawsze.
fragmentacja - podzielenie plików na kilka części, powoduje spadek wydajności dysku a przez to całego systemu.
NTFS często jest chwalony za lepszy algorytm chroniący partycję przed fragmentacją. Prawdziewe jest stwierdzenie, że po tym samym czasie użytkowania, partycja NTFS jest o wiele mniej pofragmentowana. Algorytm zapisuje nowe klastry tam, gdzie jest najwięcej ciągłej wolnej przestrzeni na partycji. FAT32 zapisuje nowe dane w pierwszy wolny klaster. Nie trzeba być ekspertem, aby stwierdzić, że to drugie rozwiązanie jest bardzo mało efektywne.
Większa fragmentacja FAT32 w połączeniu z konstrukcją tablicy FAT powoduje, że defragmentacja FAT32 jest kłopotliwa i trwa bardzo długo w porównaniu analogicznym procesem dla NTFS. Nie bez znaczenia jest też fakt, że defragmentatory FAT32/32x "są skonstruowane na jedno kopyto". O ile NTFS 5.1 ma znakomity Perfect Disk 8, który jest bliski ideału, o tyle programy scalające pliki FAT32, to naprawdę nic szczególnego.
Inicjalizacja systemu - NTFS jest skonstruowany tak, że potrafi w pełni wykorzystać zalety prefetchingu i Layout Optimalization - dwóch mechanizmów, które sprawiają, że XP uruchamia się naprawdę szybko. FAT32 podczas startu systemu musi wczytać całą tablicę alokacji do pamięci, NFTS nie musi. Małe partycje FAT32 mają oczywiście niewielkie tablice FAT, co sprawia, że nie jest to znaczące obciążenie, jednak ono występuje.
Bezpieczeństwo zgromadzonych danych - FAT32 nie ma żadnych zabezpieczeń przed utratą zgromadzonych danych. Co prawda, tablica FAT32 ma zawsze swoją kopię, jednak jest to mało skuteczne zabezpieczenie. Obie tablice to typowa lustrzanka i nic poza tym. FAT32 nie wie, że część danych leży na bad sectorach i wynikają z tego powodu bardzo nieprzyjemne konsekwencje - z reguły utrata pliku. NTFS wyposażony w kilka funkcji jest niemal "niezatapialny".

• journaling - specjalny dziennik przeprowadzanych zmian podczas zapisu danych
• transakcyjne przeprowadzanie operacji na dysku - albo zmienione zostaną wszystkie klastry, metadane i MFT, albo cała operacja zostanie cofnięta
• automatyczne przemapowanie bad sectorów - nawet jeżeli system wykryje bad sector, użytkownik się o tym nie dowie. Ta informacja nie będzie mu potrzebna, ponieważ NTFS sam zaimie się problemem.
  

Nawet restart w czasie zapisywania pliku na dysku, to dla niego niewielkie wyzwanie.

Inne mozliwości NTFS:

• rozbudowane opcje zabezpieczeń - szyfrowanie plików i rozbudowane atrybuty zabezpieczeń. Dla użytkownika, który sam używa komputera, nie ma to większego znaczenia. Dla administratorów i każdego, kto dba o zabezpieczenie danych jest to ogromna zaleta.
• limity quota - możliwość ograniczenia jednemu użytkownikowi określonej ilości miejsca na dysku
• kompresja danych - według mnie średnio udana realizacja pomysłu skądinąd ciekawego. Kompresja systemowa ma kilka wad i ograniczeń, ale to zawsze jakaś nowość.
• jeszcze inne możliwości - obsługa Posix, usługa indeksowania, twarde linki, obsługa sparse files... więcej
  

Jak widać NTFS jest o wiele bardziej rozbudowany niż FAT32. Ma mnóstwo nowych funkcji, z których często nie korzystamy. W ostatecznym rozrachunku pamiętajmy jednak, że każdy odczuje korzyści wynikające z działania mechanizmów zabezpieczających dane przed uszkodzeniem, a także mniejszej fragmentacji danych.

Runda szósta - parametry dysku, a systemy plików

Właśnie tak, szybkość dysku ma takie samo znaczenie jak odpowiednia ilość pamięci operacyjnej dla NTFS. Malkontenci twierdzą, że FAT zyskuje tyle samo na szybszym dysku. Mylą się!
O wydajności dysku możemy mówić w dwóch kategoriach. Wydajności jałowej i wydajności użytkowej.

• 
  wydajność jałowa [zwiększenie gęstości zapisu na talerzach dysku] - Załóżmy hipotetyczną sytuację - mamy dwa dyski 20 i 80 GB, oba mają po 5400 obrotów na minutę bufor 2 MB, po dwa talerze i identyczny czas dostępu. Na tych dyskach znajdują się dwie partycje o rozmiarze X położone na początku dysków. Wzrost wydajności [potencjalnej] dysku następuje, ponieważ w jednym obrocie więcej danych może zostać odczytanych przez głowicę.
  FAT zyskuje, ponieważ odległość między krańcami partycji zmniejsza się czterokrotnie. Jest to szczególnie ważne dla większych partycji. NTFS również zyskuje, dzięki ułożeniu metadanych w środku partycji, głowica jedynie lekko drga i nadal wykonuje mniej zamaszystych ruchów. FAT zyskuje więcej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu, ale... tylko teoretycznie. Większa gęstość zapisu charakteryzuje większe dyski, na których partycje są z założenia o wiele większe. Cała masa innych ograniczeń pozostaje. Poza tym, gęstość upakowania danych nie stanowi o wydajności w nazbyt wielkim stopniu. Ma ona znaczenie podczas przetwarzania strumieni danych, nie podczas obsługiwania systemu.
• wydajność użytkowa [czas dostępu i szybkość obrotowa talerzy] - Nasze dyski testowe mają po 40 GB, po dwa talerze i 2 MB cache. Pierwszy ma 7200 rpm i czas dostępu 12 ms, drugi 5400 i 14,5 ms. Gęstość upakowania danych ma duże znaczenie tylko podczas operacji na ciągach danych, czas dostępu i szybkość wirowania talerzy mają większy wpływ na wydajność w czasie codziennego użytkowania dysku. Decydują one o szybkości zapisywania i odczytywania poszczególnych fragmentów dysku/partycji.
  FAT32 zyskuje tylko na szybszym przeskakiwaniu głowicy między tablicą FAT, katalogami i klastrami plików. W stosunku do FAT32, NTFS zyska o wiele więcej na szybszym działaniu dysku. Ponieważ wykonuje więcej operacji podczas zapisy danych, szybszy dysk będzie niwelował straty wynikające z dodatkowych ruchów głowicą. Dla prostszego w konstrukcji FAT32 wzrost wydajności dysku nie jest tak widoczny. Dysk po prostu bierze na siebie bardziej skomplikowane procedury NTFS. Dzięki temu na szybkich dyskach, nawet na małych partycjach NTFS będzie zawsze szybszy od FAT32.
  
• Gdzie leży ta granica? To bardzo dobre pytanie. [Microsoft oficjalnie zaleca stosowanie NTFS dla partycji powyżej 400 MB]. Powołuje się przy tym na argument spadku wydajności FAT wraz ze wzrostem wielkości partycji. Teoria mówi wprost, im szybszy dysk, tym bardziej NTFS się rozpędza, a FAT co najwyżej szybko spaceruje. Spotkałem się ze stwierdzeniem, że 8 lub 10 GB jest taką granicą [inna szkoła mówi o granicy rzędu 2-3 GB]. Branie pod uwagę takiej wartości jest o tyle uzasadnione, że partycje ponad 8.4 GB to już bardzo mało wydajny FAT32x. Ale zastanówmy się nad dokładniejszym określeniem, kiedy NTFS się rozpędza, a nawet kiedy zrównuje się z FAT. Nowe funkcje są nie do pogardzenia, nie wolno ich lekceważyć.
  W rozważaniu kwestii na podstawie wielkości dysku jest trochę racji. Większe dyski często mają lepsze czasy dostępu, więcej obrotów, większy cache i lepszą gęstość zapisu. Dyski 7200 rpm powinny sprawdzić się jako domek dla NTFS znakomicie. Dyski 5400 rpm również powinny dać sobie radę, zwłaszcza te o wielkości przekraczającej 8 GB, z założenia o wiele szybsze niż te 4 GB. Szkoda, że nie mogłem zrobić dokładnych testów :((. Na usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że niewielu użytkowników pracuje nadal na dyskach mniejszych niż 10 GB, na większych NTFS 5.1 jest bezkonkurencyjny.
  

Podsumowanie - jaki system plików dla partycji.

Po pierwsze, wszystkie partycji powyżej 8 GB muszą być sformatowane jako NTFS. FAT32x to strasznie spaprane rozszerzenie.
Komputery nie wyposarzone w min 64 MB Ram-u [minimalne wymagania Windows 2000 i XP] nie powinny pracować z NTFS, który pochłania nieco więcej zasobów.
Szybkość FAT32 spada wraz ze wzrostem liczby plików na partycji i fragmentacją, króra jest zmorą FAT32. FAT32 gorzej radzi sobie z dużymi plikami. Jeżeli partycja ma służyć jako mały magazyn na mnóstwo plików, którymi często operujesz, daj sobie spokój z FAT32.
Jeżeli Twój dysk jest wystarczająco szybki, aby udźwignąć wszystkie nowe funkcje NTFS ~ 5400 rpm i 10 GB powierzchni nawet na małych partycjach prostszy FAT32 traci przewagę w zapisie danych i to NTFS staje się królem wydajności.

Partycja systemowa powinna być partycją NTFS. Same funkcje autodetekcji nieprawidłowości i samoczynne ich naprawiania powinno być powodem takiej decyzji, ale są jeszcze inne. System przede wszystkim dokonuje na niej odczytów, zdecydowanie mniej zapisuje. Spotkać można osoby, które twierdzą, że partycja NTFS spowalnia działanie pliku stronicowania, ponieważ system cały czas sprawdza prawa dostępu do przechowywanych w nim plików. Zapraszam te osoby do zapoznania się z dokumentacją techniczną, bo mówią i piszą głupoty. Po pierwsze, plik stronicowania nie ma swoich praw dostępu. Po drugie, pagefile.sys nie jest zbiorem plików, a 4 KB-owych stron, którymi system operuje swobodnie i traktuje je jako rozszerzenie pamięci operacyjnej. Nie ma mowy o jakimkolwiek sprawdzaniu uprawnień, ich tam po prostu nie ma!!!
Pozostaje kwestia małych partycji.
do 2 GB - na starych i wolnych dyskach o małej pojemności FA32 może się okazać szybszy. Coraz mniej osób używa takich dysków i tak małych partycji. Na nowych dyskach, nawet jeżeli chcemy mieć małą skrytkę lepiej wykorzystać NTFS. Zabezpieczy to nasze pliki przed uszkodzeniem, a poza tym NTFS 5.1 nie będzie juz wyraźnie wolniejszy.
2 - 4 GB - kwestia najbardziej kontrowersyjna. Plików nie jest tak dużo i nie za bardzo można składować jakieś większe sztuki na tak małej partycji. Szanse FAT32 i NTFS są mniej więcej równe. Ale do czasu... FAT32 szybko się fragmentuje, NTFS jest kilkakrotnie bardziej odporny na to niekorzystne zjawisko. Z czasem uwidoczni się przewaga NTFS. Wybór jest zatem tylko jeden!
4 - 8 GB - na takiej partycji z reguły jest już czym zarządzać, pliki są albo większe, albo jest ich już naprawdę dużo. NTFS sprawdzi się zdecydowanie lepiej.

Powrót króla

Kiedy rozpoczynała się kariera NTFS został on szybko skazany na banicję. Używali go jedynie posiadacze Windows NT 3.51 i 4.0. Z czasem pojawił się Windows 2000, XP i 2003. Dopóki dyski nie osiągnęły wystarczającej wydajności, a komputery odpowiedniej wielkości Ram-u FAT32 sprawował rządy namiestnicze wspierany przez obiegowe, nieuzasadnione wiedzą techniczną opinie. Od dawna było wiadomo, że o wiele nowocześniejszy, zdecydowanie bardziej elastyczny NTFS zasiądzie na tronie, który został dla niego przeznaczony.
Ten czas właśnie nadszedł!
Chwała zwycięzcy, vea victis - biada pokonanym.

Marcin Krzysztof Kluczek [mkk270]