Quo vadis IT?

Autor z pewną nieśmiałością oddaje pod osąd P.T. Czytelników felieton, w którym technika przeplata się z futurologią i osobistymi poglądami. Jak zostanie przyjęty? Nie wiem! Jest tylko jeden sposób, aby się przekonać - trzeba go przeczytać. Być może trzeba też trochę pożyć, aby mieć dystans do wielu spraw i umieć zdobyć się na publiczne wyznania? Tego typu tekstu jeszcze nie spotkałem. Zapraszam!

Motto: ...czasami człowiek musi, bo jak nie to się udusi...

Wstęp

Jako redaktor - senior mam prawo i może nawet obowiązek... Nie, cholera! Zacząłem jak stary zgred! Przecież to raczej przyjemność! Chcę podzielić się z Wami kilkoma przemyśleniami, które tłuką mi się po głowie od pewnego czasu. Nie da się ukryć - parę lat na karku mam, widziało się to i owo, a także zmieniło wcześniejsze "niewzruszone" poglądy. Na wiele spraw. Znajomość z IT rozpocząłem od ZX Spectrum. Potem C64, A500 i wreszcie PC. Po drodze dwie publikacje książkowe o "włamaniach" do programów gier i wreszcie współpraca z "Dzikim". Tak więc na HDD mojego życia zapisana jest perspektywa wydarzeń, które chcę skomentować. Biorę na warsztat jedynie ostatnie 10 lat. To niby tak niewiele...

Skok technologiczny

Na razie zajmijmy się jedynie komputerami. Posiadanie w 1994 roku PC-ta wyposażonego w CPU 80486 DX4 z zegarem 100 MHz, HDD 100MB i kartę graficzną z 1 MB pamięci, było dla znakomitej większości entuzjastów powstającej nowej technologii tak samo niedościgłym marzeniem, jak chęć używania dzisiaj maszyny z A64 i R9800XT na pokładzie. Tak więc ludzka natura nie uległa zmianie - zawsze chcemy czegoś nowego, lepszego, nieosiągalnego. A jest o czym marzyć! Spektakularne zmiany zaszły w każdym fragmencie IT. Czy dzisiaj kogoś dziwi HDD o pojemności 100 GB? CPU z zegarem 2,5 GHz? Grafika pracująca płynnie, z wygładzonym nienagannie obrazem, przy rozdzielczości 1280x1024? Raczej nie. A wszystko to stało się na naszych oczach, jako efekt nieustającej wojny. Wojny pomiędzy producentami procesorów, kart graficznych, chipsetów, pamięci, płyt głównych, twardych dysków, monitorów i całej reszty elementów składowych naszego fetysza. To chyba jedyna wojna, która przynosi ludziom korzyść! Nowe osiągnięcia atakują nas każdego dnia. Wdzierają się tylnymi drzwiami do naszego życia. Nawet się nie zastanawiamy czy i jak można by bez nich żyć, tylko po prostu je używamy. WiFi, SMS i MMS, Internet z "komórki" lub gniazdka sieciowego dla Jana Nowaka - bez problemu. Dla nieco wybredniejszych - obrazki z działalności na Marsie sond Spirit i Opportunity. I tysiące innych drobiazgów, w tysiącach innych dziedzin, że wspomnę jedynie o medycynie, fotografii, transporcie, telekomunikacji. Po co to wszystko, czy ten pęd ku nowszemu, lepszemu, wydajniejszemu ma sens? Czy moje artykuły powstały by chociaż o sekundę szybciej gdybym je pisał na sześciokrotnie szybszej maszynie? Oczywiście, że nie. Ale to dobry przykład. Ułatwienia płynące z coraz to nowocześniejszych technologii nie mają służyć proporcjonalnemu ułatwianiu życia Nowakowi. Są raczej stymulatorem ogólnego rozwoju poziomu życia, które jest ich pochodną. W pełni zgadzam się z opinią, którą usłyszałem na "Discovery" - złoty wiek osiągnięć ludzkości jest właśnie teraz! Z drugiej jednak strony dosięga nas stare chińskie przekleństwo "obyś żył w ciekawych czasach". Ale w życiu tak już jest - coś za coś. Nawet Biblia się z tym zgadza...

Kryzys w branży komputerowej?

Nieuchronnie rodzi się pytanie: komu i do czego, poza Producentami, jest potrzebny ten wyścig szczurów? Jak długo IT będzie samonakręcającą się maszynką? Bo przecież ta obłędna pogoń za szybkością i wydajnością na pewno nie ma służyć zaspokojeniu ambicji kilkudziesięciu czy nawet kilkuset, w skali świata, tysięcy maniaków overclockingu i wpisywania swoich osiągnięć do różnych tabel. Tym bardziej, że powoli nad branżą zaczynają zbierać się ciemne chmury. Dopóki najnowsze osiągnięcia technologiczne rażąco odstawały od popularnego, ogólnie dostępnego sprzętu - wszystko funkcjonowało bez zarzutu. Problem w tym, że już obecnie możliwości powszechnie używanych urządzeń znacznie przekraczają realne potrzeby statystycznych Nowaków we wszystkich jako tako cywilizowanych krajach. Jak ich skłonić do kupna coraz szybszych CPU, RAM, kart graficznych? Jasne, że są dziedziny (wojskowość, profesjonalna obróbka grafiki, telekomunikacja), które zawsze będą potrzebowały technologii high-end. Ale cała reszta? Trzeba sobie też jasno powiedzieć - obecne rozwiązanie techniczne komputerów, "made in" IBM jest MOCNO przestarzałe. Ciągła reanimacja trupa musi się przecież kiedyś skończyć! Popatrzmy nieco krytyczniej na osiągnięcia "złotej czwórki". Nie mogę wiedzieć, co planują na lata następne, ale już ich roadmapy na 2004 i 2005 dają do myślenia. AMD przewiduje jedynie na 2004 A64 FX53 i FX55 w technologii 90 nm i w 2005 jednostki multiprocesorowe o bliżej nieokreślonych możliwościach oraz ewolucję FX w kierunku 90 i 65 nm, o egzotycznych nazwach. Prawdopodobnie nic rewolucyjnego, chociaż wieloprocesorowość (faktyczna lub wirtualna) może być interesująca. Intel też nie zachwyca: w 2004 różne mutacje Prescott'a i - w 2005 Tejas 65 nm, jako kontynuacja Prescott'a, z poszerzonymi możliwościami. Zapewne opracują też jakieś CPU "wieloprocesorowe". ATI - rodzina R4xx, nVidia - rodzina NV4x. Wyraźnie prochu nie wymyślają, chociaż na kartach brak już tylko wodotrysków. Ich parametry i możliwości opierają się o granicę aktualnych osiągnięć technologicznych. Pojedynek na ilość potoków renderujących w praktyce niewiele zmieni, poza możliwością głoszenia dumnych deklaracji typu "We are N°1". Jak się chwilę zastanowić, to widać wyraźny kres możliwości obecnej technologii. Agonię niewątpliwie przedłuży wchodząca powoli technologia 64-bit. Pojawi się również kilka nowości, chociażby PCI Express lub standard BTX płyt głównych. Ale, co wielokrotnie podkreślałem, są to jedynie zabiegi reanimacyjne. Ponadto proszę o chwilę zastanowienia i szczerą odpowiedź: czy ktoś jest w stanie gołym okiem zauważyć różnicę (zakładam identyczną rozdzielczość i poziom AA) w tej samej grze, pomykającej raz na 120, a drugi - 150 FPS? Oczywiście, ponieważ w grę wchodzą niewyobrażalne pieniądze, mleczko z tych wszystkich kokosów będzie wysysane do ostatniej kropli. Jednak nawet w najgłębszej beczce jest dno. Zapewne "zwierz Alpuhary" (hi, hi) będzie się bronił przechodzeniem na coraz to mniejsze wymiary, (czyli większe częstotliwości), ale to też do czasu. Termodynamika, póki co, obowiązuje! Cudów nie ma i nie będzie - skok technologiczny już był, teraz potrzebny jest przełom!

Science fiction?

Puśćmy nieco wodze fantazji i wyobraźni. Co DZISIAJ może skłonić Nowaka do wydania kasy na jakąś "niezbędną" nowość z branży IT? Mówimy oczywiście o Nowaku światowym, dość zamożnym, a nie polskiej pielęgniarce użerającej się od ponad roku o 203 PLN z rządowej kasy, których i tak pewnie nie dostanie. Ja, (co nie znaczy, że będzie mnie na to stać), bez mrugnięcia okiem wydałbym kasę na holowizję! Ta teoretycznie już dostępna nowość leży całkowitym odłogiem. Przecież niezbędny do jej zrealizowania niebieski laser powstał już grubo ponad rok temu, a czerwony i zielony znane są od wielu lat. Czyżby dzisiejsza technologia jeszcze nie umożliwiała jej powstania? Nie wierzę! Raczej podejrzewam, że tak długo jak da się wyciskać pieniądze z klasycznej i reanimowanej (HDTV) technologii - holowizja nie ujrzy światła dziennego. Bardzo chciałbym się mylić, ale jak myślicie: co by się stało, gdyby ktoś wynalazł silnik napędzany deszczówką? Prawidłowa odpowiedź brzmi: NIC! Niemożliwe? Ależ tak! Zbyt duże pieniądze wchodzą tu w grę! Wynalazca albo by zginął w niewyjaśnionych okolicznościach, albo otrzymał czek z ośmiocyfrową liczbą. A opis wynalazku leżałby sobie spokojnie w jakimś sejfie. Do czasu aż zacznie brakować ropy. Spiskowa teoria dziejów nie zawsze jest prawdziwa, ale czasem funkcjonuje. Przynajmniej ja tak uważam. Drugą, dość niebezpieczną zabawką, na którą chętnie wydał bym kasę to VR. Ale taka prawdziwa, praktycznie nieodróżnialna od realnej rzeczywistości. Z obrazami nie na ekranie lub okularach, ale w mózgu! Zresztą wtedy natychmiast pojawia się pytanie: KTÓRA rzeczywistość jest realna i prawdziwa!? W sytuacje typu Matrix nie wierzę, ale było by ciekawie, oj było! To tylko wierzchołek góry lodowej. Pomyślmy, jak może wyglądać Ziemia za jedyne 100 lat. Akurat tyle czasu zajęło nam przejście od pierwszych lotów braci Wright do najnowszych Airbusów. O wprost obłędnych możliwościach dzisiejszej awioniki wojskowej tylko napomknę. Manipulacje genetyczne, cyborgi, nanoroboty (moja ulubiona postać ze Star Trek to Seven of Nine) - to dzisiaj hasła, które jutro będą rzeczywistością! Powstanie nowa rasa ludzi, o niewyobrażalnych wprost możliwościach. Pod warunkiem, że wcześniej sami ze sobą nie skończymy w jednym efektownym wybuchu. Utopia, fantazja? Nie, to dość nieodległa przyszłość! To, że dzisiaj jeszcze nikt nie potrafi napisać równań, które umożliwią podróże w międzygalaktycznej hiperprzestrzenni nie oznacza, że to niewykonalne, ale raczej dowodzi, że jeszcze nie powstała matematyka i fizyka, która to umożliwi. Rasa ludzka posiada jeden bezcenny gen. Gen ciekawości! On pchał do wędrówki po całej kuli ziemskiej naszych jaskiniowych praprzodków. I to on zaprowadzi ludzi do gwiazd. To nieuniknione! Po prostu na Ziemi zabraknie dla nas miejsca. Ludźmi cały czas kierują dokładnie te same potrzeby - zasiedlenie i zawłaszczenie nowego terytorium. Różnica polega jedynie na posiadanych przez tamtą i obecną populację - możliwościach technicznych. A co w naszej ukochanej dziedzinie? Pewnie zostaną skonstruowane komputery oparte na krysztale szafiru (setki razy szybsze od tych na krzemie), lub wykorzystujące światło jako przełącznik, aż wreszcie powstaną komputery molekularne, doskonale nadające się do implantacji w mózg człowieka. Dzisiaj to brzmi jak bajki, ale spoko - trochę cierpliwości! Może wnuki wnuków, a może jeszcze ze dwa pokolenia dalej? Rozwoju technologii zahamować się nie da. Od tego zależy przeżycie rasy ludzkiej. Oczywiście, że wózek postępu popycha niewielu. Tak było zawsze. Reszta jedynie konsumuje, marudzi i narzeka. Jednak wypadkowa od tysiącleci skierowana jest do przodu. Całe szczęście!

Polskie realia

Zejdźmy z nieba na Ziemię! Pomarzyć zawsze jest zdrowo, tanio i przyjemnie, lecz niestety musimy patrzeć, z czego i gdzie żyjemy. Nie ma lekko! Jednak na chwilę załóżmy, że kasa nie stanowi problemu. Ile trzeba wydać, aby mieć maszynę marzeń? Oczywiście na chwilę obecną, bo za pół roku może to wyglądać inaczej. Zrobiłem, tak dla zabawy, małe zestawienie. Full wypas! Ceny są orientacyjne, w PLN. Nie będziemy się spierać o drobiazgi, dwie stówki w lewo czy trzy w prawo! Jeżeli coś pominąłem - proszę sobie dorzucić, co tylko dusza zapragnie. Wolisz Intela lub nVidię na pokładzie? To naprawdę bez znaczenia, bo chodzi o rząd wielkości! Jesteś oszczędny? No to wstaw do tabelki co uważasz za racjonalne. Jesteś rozrzutny, chcesz mieć Prometeię? Też nie ma problemu. Tylko potem wszystko podlicz! Oto, co wymarzyłem dla Was i dla siebie:

I w ten oto prosty sposób mamy to, co lubimy! Każdy może sobie przeliczyć, ile miesięcznych pensji netto musi wydać! A przecież jeszcze trzeba jeść i mieszkać. Może wśród czytających ten artykuł są tacy, którzy wzruszą ramionami i stwierdzą, że trzeba będzie sobie to kupić, jak tylko pojawi się FX55 i R420 lub Tejas i NV40. Cała reszta musi się kontentować sprzętem NIECO tańszym, aczkolwiek funkcjonalnym. Bo zawsze warto pamiętać, na co nas stać. No i może będzie lepiej, jak na tym zakończę komentarz, bo mógłbym napisać za dużo. A to może być karalne!

Młodzież i była młodzież

Zdecydowana większość przedstawicieli mojego pokolenia komputera unika jak ognia. Ja wprost przeciwnie. Natomiast na imprezach typu wesele zawsze siedzę z młodzieżą! Przecież nie to jest ważne, ile kto ma lat, tylko na ile się czuje? Bo siebie też uważam za młodzież, tyle tylko, że - byłą! To zasadnicza różnica w postrzeganiu własnej osoby i otoczenia, w porównaniu do tych, którzy wyrażają psychiczną zgodę na zaliczenie do "starych". Niedoczekanie! Rzeczy nowe, dziwne, ciekawe, tajemnicze są dla mnie zawsze ważniejsze od nudnej rutyny przypisanej wiekowi dojrzałemu. I jakoś to młodzieży nie przeszkadza, a nawet to lubią. "Stary" zawsze coś ciekawego powie, umie się bawić, a jak trafi się okazja i miła kompania, to i nadużyć spożycia. Pamiętam kilka drętwych imprez, które rozruszałem. No, nie będę się więcej chwalił... Patrząc już z pewnej perspektywy na życie stwierdzam, że najbardziej twórczą i wybuchową mieszanką jest mieszanina młodości z wiekiem dojrzałym. Pozornie te składniki są nie do połączenia, ale tylko pozornie. Jeżeli czytasz te słowa, to sam(a) widzisz, że to nieprawda. W wielu dziedzinach życia tylko prawo młodości do buntu, próbowania nowych dróg i ryzyka, w połączeniu z rozważną i doświadczoną "starością" zapewnia rozwój i jednocześnie pozwala na unikanie niepotrzebnych błędów. Jednak to tylko młodzież ma odwagę łamać konwencje i sięgać tam gdzie wzrok nie sięga. Zaznaczam jednak, że nie mam tu na myśli intymnej garderoby! Praktyka to potwierdza, lecz niestety niewielu przedstawicieli obu pokoleń to rozumie. Na szczęście coraz częściej spotyka się w firmach model zespołu "młody + stary". Najczęściej wychodzi to na dobre i firmie i pracownikom. Muszę się do tego przyznać: jestem nieuleczalnie chory na współpracę z młodzieżą! Trudno - ten typ tak ma! Podobno, na znalezionym w Egipcie papirusie, odczytano zapis głoszący, że bezmyślna młodzież doprowadzi świat do zguby, ale ja tej opinii nie podzielam. Po pierwsze dlatego, że młodzież nie jest bezmyślna, a po drugie - świat nadal istnieje!
Koniec? A może początek?

Jak tu zakończyć te przydługie rozważania? Zapewne wielu z Was zastanawia się, po co ja to wszystko piszę? Mam przynajmniej trzy dobre powody. Po pierwsze, chciałbym nakłonić Czytelników do pisania artykułów. To naprawdę nie jest trudne. Trzeba tylko znaleźć temat i wiedzieć o nim trochę więcej niż ci, którzy będą czytać! Przecież pisać każdy może, trochę lepiej lub trochę gorzej... Po drugie - cóż, chciałbym przekazać młodszemu pokoleniu swoje przemyślenia i sposób patrzenia na świat. Czy ono z tego skorzysta, to druga sprawa. Jednak zapewniam, że warto mieć jakiś drogowskaz i sposób na życie. Jaki? Nie chcę "truć" i wpadać w podniosły ton. To nie mój styl. Przypomina mi się moja śp. Babcia, która mówiła: nie myśl tylko o pracy i rodzinie, miej jakieś marzenia i hobby dla siebie. Jednak nigdy nie dopuść do tego, aby ktoś przez Ciebie płakał! Tak starałem się robić. Informatyczna nadzieja rodu - wnuczka Martyna - na pytanie: gdzie jest komputer dziadka, bezbłędnie wskazuje bestię paluszkiem. Edukacja pokolenia rozpoczęta! I wreszcie po trzecie - uważam, że "dzika" społeczność ma prawo poznać nieco bliżej poglądy człowieka, który jest związany ze stroną prawie od początku jej istnienia. Przerwa w aktywności była spowodowana czynnikami obiektywnymi i osobistymi. Obecnie mogę stwierdzić, że "URAN is reloaded!" Mam świadomość, że moje specyficzne poczucie humoru, nieszablonowe zwroty i język, oraz pewna zadziorność wypowiedzi nie każdemu muszą się podobać, a sposób myślenia i poglądy nie zawsze pokrywać z cudzymi. Jednak wierzę, że większość je akceptuje i ocenia pozytywnie. Zapewne wielu z Was nasuwa się pytanie: ile ten facet ma lat? Uzbierało się trochę - 3A. Ile!? Spokojnie! To zapis heksadecymalny - taki mały psikus dla
niewtajemniczonych ciekawskich! Zapewniam - w sam raz tyle, aby z przyjemnością pisać newsy i artykuły do "Dzikiego"! Czy te sentencje i dywagacje mają coś wspólnego z IT?! Ależ oczywiście, że tak. Bo przecież właśnie za jej pośrednictwem docierają one do Ciebie! I jeżeli przeczytałe(a)ś do końca mój felieton, to jest szansa, że się nad nim zastanowisz. A to już będę poczytywał za sukces! Wszak kropla drąży kamień! Tak twierdzą Chińczycy, a u nich IT ostatnio rozwija się nadzwyczaj szybko...

Pozdrawiam:

Sympatyków

...oraz...

Oponentów...

URAN

Za zgodą dzikie.net

Zobacz też:

1. Quo vadis IT2?
2. Skąd się biorą dziurki w serze czyli moje 3 grosze o procesorach i komputerach
3. World GameMaster Tournament - Warszawa 2006
4. Historia Chipsetów

Oceń ten tekst: 12345   

Średnia ocena:

Drukuj | Twoje uwagi | Następna porada: Historia Chipsetów

Autor: Virek | Data: 23-06-2006, 00:44:53

Heh, świetny tekst i oby było ich jak najwięcej! Obym za pare dekad i ja miał taką krzepę a moją najbardziej wymyślną rozrywką nie było dłubanie w nosie i przełączanie kanałów w TV. ;)

Autor: Absys | Data: 26-06-2006, 01:22:13

Wspaniały tekst,polecam ku otrzeźwieniu bliźnich

Autor: NaTaN | Data: 07-09-2007, 23:05:03

moze mam lat o polowe mniej :) w pierwszej klasie podstawowki mialem juz do czynienia z ZX Spectrum, C64 a potem pecet, Amigi niestety nie mialem, 286, z 20MB HDD :) to byly czasy, mono monitory, dzisiaj siedze przed lcd 20, A64 i 512, i caly czas przypominaja mi sie slowa naszego ukochanego" Bila "640 kilobajtów pamieci operacyjnej powinno kazdemu wystarczyc" taaaaa, dzisiaj kochany bill wypuszcza VISTE gdzie zalecane jest 2 GB ramu, hmm lekka przesada, i wydaje mi sie ze chodzi tu bardziej o zwiekszenie sprzedarzy kosci RAM, spodziewam sie ze kolejna wersja windowsa bedzie miala zalecane z 16 GB :) pzdr

Autor (wymagane):
Treść (wymagane):
Przepisz kod z obrazka (wymagane):